『Nat-ChiiZ』☆ I'M SEVENTY-EIGHT ★

สารภาพค่ะ เพิ่งได้ดู (มันยังไม่หมดเดือนตุลาฯ ถือว่ายังไม่เก่าไปละกัน)

ตอนแรกที่ซื้อมังงะมาอ่าน ยังคิดอยู่ว่าลายเส้นแปลก(?)ดี แต่ก็หยุดมันไว้แค่เล่ม 1

เพราะมีนิชเข้ามา เหตุผลทุเรศมาก

แต่พอลองไปอ่านพวกคอมเม้นท์ถึงเรื่องนี้ ก็อยากลองดูบ้าง เพราะมีกระแสตอบรับ

ค่อนข้างดีในระดับหนึ่ง เลยขอเริ่มดูที่ OVA ก่อน แบบว่าดูเป็นตอนๆแล้วมันบาดใจ

เพราะกอชต้องจากแล็กไป แต่ถ้าใครยังไม่เคยอ่านมังงะแล้วจะดูให้ดูแบบปกติดีที่สุดค่ะ

เพราะมันจะไม่รู้เรื่องเลยถ้าดู OVA ก่อน =A=

เนื้อเรื่องเท่าที่ตอนแรกดูผ่านๆจะประมาณว่า แล็กต้องไปส่งของให้บีคนหนึ่งที่ชื่อเอเลน่า

สำหรับคนที่ยังไม่รู้จักตัวละคร

ซ้ายไปขวา เสต็ก(ตัวสีขาว) , นิช(เด็กผู้หญิงตาสีน้ำเงิน) และแล็กในเครื่องแบบผึ้งจดหมาย

ดาร์วิน อดีตดิงโก้ของเอเลน่า

ความยาวก็ประมาณ 27 นาทีตามปกติ แต่เรารู้สึกว่าใน 27 นาทีนี้มีช่วงเวลาแห่งความ

ประทับใจเต็มไปหมด เริ่มตั้งแต่ต้นเรื่องจนจบ ตอนที่รีเพลย์ความทรงจำของดาร์วิน

ก็พาลให้น้ำตาจะไหล  ยิ่งดาร์วินเดินไปหมอบเสียชีวิตอยู่หน้าหลุมศพด้วยแล้ว

ยิ่งจะกรี๊ด คือมันพูดไม่ออก รู้แต่ว่ามันซึ้งกินใจ (ถึงจะแค่ช่วงเวลาไม่นาน เพราะเราว่ามัน

มาฮาเอาตอนแล็กร้องไห้น้ำมูกไหลนี่แหละ - -)

แนะนำให้ลองดูกัน เป็นอีกเรื่องที่เราว่าจะตามดูแบบจริงๆจังๆ

ปกติก่อนนอนถ้าเราปวดหัวก็จะกินยากันไว้ก่อน แต่บางทีขี้เกียจก็จะนอนมันไปทั้ง

อย่างนั้นแหละ เพราะรู้ว่าตราบใดถ้าหลับเพียงพอแล้วตื่นมามันก็จะหาย แล้วเราก็

ไม่อยากกินยาด้วย อยากให้กลไกของร่างกายทำให้หายเองมากกว่า

เราจะปวดหัวจากการปวดตา = = อย่างเล่นคอมไม่ก็อ่านหนังสือมากไป

เพียงแต่อาการมันมาแบบไม่คงที่ ทั้งที่เมื่อวานเล่นคอมก็แค่ชม.กว่าๆ

อ่านนิยายกับหนังสือเรียนก็แค่แปปเดียว

แต่เมื่อคืนมันปวดแบบสองข้างพร้อมกัน นอนตะแคงไม่ได้เลย เพราะไม่ว่าข้างไหนมันก็ปวด

แต่นอนหงายก็ใช่จะสบายอีก ทนไม่ไหว เลยต้องลุกขึ้นมากินยาตอนตี 3

นับถือไอ้การปวดครั้งนี้มาก เพราะอารมณ์เรามันขี้เกียจ ต่อให้ปวดยังไงเราก็ไม่ลุก

แต่คราวนี้มันไม่ไหว เราหลับไม่ได้ จะอาเจียน เลยต้องลุกจากที่นอน

ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า บางทีเราเล่นคอมทั้งวันยังไม่เห็นมันจะเป็นอะไร

นี่ยังไม่ทันทำอะไรเลย ปวดซะ

แต่ตื่นมาก็หายเพราะฤทธิ์ยาล้วนๆ คิดว่าถ้าเราไม่ลุกมากิน วันนี้คงไม่ต้องตื่นมาแล้วแหละ

ปล. เสาร์นี้ สอบแล้ว T[]T อ่านหนังสือยังไม่ถึงไหนเลย

ปล2. ในที่สุดบล็อคก็ไม่ร้าง(ฮา)